22 Temmuz 2017 - Cumartesi
Dün akşam Erol Ağabeyden gizli bir şekilde, rotamızı Karabiga’ya değiştirmeye karar verdik. Gizli rota değişikliğinin nedeni; Erol Kaptan Karabiga’lıydı ve memleketini çok özlemişti. Hatta dün akşam, diğer tayfa köy içine gezmeye çıktığında, bana uzun uzun memleketini anlattı. Ağzımdan bir bakla bile kaçırmadım. Zor oldu. Sabah Karabiga’ya doğru rota tutunca, sürprizimize çok sevindi. Hepimiz mutlu olduk.
Karabiga 14 mil güneybatımızda kalıyordu. Poyraz normal ama dalgalar oldukça iriydi. Sıkıntı o değil de, ne oluyorsa arada iki, üç dalga yandan geliyor. Marmara’nın bu bölgesi geçen yıl da böyleydi. Dalgalar sağ gösterip, sol çakıyor. Deniz uyumadı. Destek kuvvet olarak yanımdaydı. Uyumayınca dalgalardan biraz tırsıyor mu ne? Doğaç’la benim dümen vardiyası zamanlarını o belirliyor. Ne oğluna kıyabiliyor garibim ne bana. Elinden gelse bu dalgada dümeni kendisi devralacak. Şeyda teknesi mürettabatı rahat. Otopilotları var. Şeyda etraflarında dolanan, oynaşan yunusların video’sunu çekiyor. Aynı anda telsizden de bize canlı yayın yapıyorlar. Sanki çok kıskandım da... Ben telefonumda
Karabiga Limanı
Her yönden gelen şaşkın dalgalar yüzünden, çamaşır makinesinden çıkmış havlu gibi Karabiga’ya
Zar zor sığdığımız yer
Kendimi kendi akrabalarımın içinde hissettim. Sonra herkes, Erol ağabeyin kuzeni Ebru ile Murat’ın limana çok yakın olan yazlığına gitti. Ben de çamaşır makinesinden çıkan bel fıtıklarımın gönlünü yapmak için teknede uzandım kaldım. Nurten kaptaniçenin verdiği sprey ve soğuk bir bira iyi geldi. Sonra ısrarla beni de çağırdılar. On günlük seyirden sonra ev ortamı ve sıcak bir duş… Ne lüks bir şey oluyor ya.
Duştan sonra hemen kahveye Erol ağabeylerin yanına kaçtım. Biraz oturduktan sonra eski çay parkı denilen yere geçtik. Eskiden denize sıfırmış. Şimdi önünde koca bir liman, kepçeler ve kamyonlar seramik fabrikasına çalışıyor. Kamyonların art arda çarşı ortasından geçmesi büyük sıkıntı. Bir de inşaatında Çinlilerin çalıştırıldığı bir termik santral olunca, gelişme turizm yönünde değil daha çok sanayi yönünde olmuş.
Çay parkında oturup, uzun uzun büyük kepçelerin gemiden kamyonlara taş toprak yüklemesini denetledik. Sıkı çalışıyorlar, aferim. Saat 17.00’dan sonra etraf sakinliyor.
Erol ağabeyin yeğeni Orhan’ın büyük kızı bizi arabasıyla alıp yazlıklarına götürdü. Püfür püfür, harika manzaralı verandasında son derece sıcak ve kalabalık bir aile yemeği eşliğinde sohbetler koyulaştı. Yemekler de harikaydı, süperdi. Ama bunları yazmayacağım. Sonra birileri alınır filan. Teknedeki yemeklerin kalitesi bozulabilir.
Akrabalarla gece sohbeti
23 Temmuz - Pazar
Gece de, çay parkında bu sıcak kanlı insanlarla samimi sohbetimiz saat 23.00’e kadar sürdü. Sonra hep birlikte bizi teknelerimize kadar uğurladılar. Hepsine bir kez de buradan teşekkürlerimizi gönderiyoruz.
Sabah, ünlü çorbacı kahvaltısından sonra Karabiga’dan ayrıldık. Sonunda beklenen sakin hava gelmişti. Denizde kıpırtı, havada bulut yoktu. Doğaç ve Deniz dümen vardiyasındayken ben horul horul uyuyordum. Rota Paşalimanı Koyu. 15 mil, 2,5 saat.
Birdenbire yunuslar etrafımızı sardı. Telefonu kapıp, fırlayıp, burna geçtim. Yunuslarla göz göze mesafede 5 dakika boyunca yarış yaptık. Yani neymiş, Yunus video’su böyle çekilirmiş. Kısa metrajlı filmim bir Marineros Keçisi’ne atfedilmiştir…
Paşalimanı Köyü’ne gelip bağlandık. Çok medeni ve sakin bir yer. Sandaldan büyük tekne yok. Salmasız tekneler için her yer bağlanma yeri ve ücretsiz. Tatlı su bedava. Elektriğe gerek yok. Zaten her yer ışıl ışıl.
Her zaman olduğu gibi ilk iş, en yakın kafeteryaya gidip yöre hakkından malumat almak. 15 yıl öncesine kadar burada beş okul varmış. Şimdi hiç yok. Sağlık ocağı varmış. Ne doktor kalmış, ne de hemşire. Bir tek çevre sağlığı uzmanı kalmış. Onun da iğne yapma yetkisi bile yok.
Lala Mustafa Paşa’nın yaptırdığı cami
Paşalimanı adı Osmanlı donanmasından geliyor. Burası barınma yerleriymiş. Lala Mustafa Paşa’nın yaptırdığı cami hâlâ dimdik ayakta ve kullanımda. Bir de çeşme halâ duruyor.
Caminin yanı paşaların da olduğu Osmanlı mezarlığı. Daha da eskiden, burada Rumlar yaşarmış. 5-6 tane kilise, manastır varmış. Ancak bir kısmı kasten bir kısmı da doğal nedenlerden dolayı yıkılmış. Ama benim için en önemli kalıntı, büyük denizcimiz Sadun Boro’nun “Kısmet” adlı teknesinin kırılan yelken direği. Burada yaşayan bir arkadaşı, bahçesine dikmek için almış. Ama dikemeden ölmüş. Direk de bahçesinde kalmış. Ancak büyük denizcinin kitabında anlattığı o evi bulamadım.
Osmanlı Donanması'nın askeri mezarlığı
Deniz harika. Su pırıl pırıl. Su altı kamerasıyla daldım, bir sürü fotoğraf çektim sandım ama ayarlarını yapmamışım, hiçbir şey çıkmadı. Doğaç’a ayarlattırdım, bu kez de çekecek bir şey çıkmadı. Diğer Marineros keçisi Şeyda da iyice paparazzi oldu. Bir ara yanlışlıkla giydiğim flamingolu şortumla fotoğraflarımı çekti. Ama tabi burada yayınlamayacağım.
Yine keyifli bir akşam yemeğiyle gün sona eremedi. Son anda jandarma gelip, son derece kibar bir şekilde, yasa gereği açık alanda alkol alamayacağımızı hatırlattı. Kim, niye çıkarttı bu yasayı? Kime ne zararımız oldu ki?
Paşalimanı Köyü’nde akşam
Devam Edecek…
Konuk Yazar: Yavuz Çetin
Fotoğraflar: Yavuz Çetin Arşivi
Yayına Hazırlayan: Doruk Ajans / Yelkencinin Gazetesi Kuruluşudur.
