Denizin Rehberliğinde Yeni Bir Yolculuk

Evet, uzun bir ara oldu sevgili denizci dostlarım. Bu arada hayatıma bambaşka bir sayfa ekledim, psikoloji yüksek lisansımı tamamladım.

Bazen dönüp bakıyorum, beni bu noktaya getiren süreç nerede başladı diye. Cevabı çok net: Deniz.

Uzun yıllar denizde yaşadım. Orada, gerçek anlamda kendimi tanıdım. Deniz; bana sadece yönümü değil, bakış açımı da değiştirmeyi öğretti. Olaylara daha sakin, daha derin bir yerden bakmayı… Acele etmeden, sindirerek düşünmeyi… Ve en önemlisi, hem kendimi hem de başkalarını anlamaya çalışmanın kıymetini.

Denizde olmak benim için sadece bir yaşam biçimi değil, aynı zamanda bir eğitim oldu. Dinginlik içinde, her dalgada ve her rüzgârda başka bir ders saklıydı. O süreç, belki de farkında olmadan, beni psikolojiye yönlendiren en önemli basamaklardan biriydi. Çünkü insanı anlamak için önce kendini tanımak, kendi fırtınalarını görmek gerekiyordu.

Bu yolculuk bana yalnızca dersler değil, unutulmaz anılar da biriktirdi.

Bunlardan biri hâlâ zihnimde taptaze duruyor. Bir gün denizdeydik. Ufukta beliren küçük bir balıkçı teknesi yanımıza yanaştı. Onun için bir tabak hazırladık ve eşim balıkçıya uzattı. Bir süre sonra, tabağım geri geldi. Ama boş değildi… İçinde bir deniz yıldızı vardı.

O an, kelimelerle tarif edemeyeceğim bir şey hissettim. Küçücük bir jestin, karşılık bulduğunda nasıl derin bir bağa dönüşebileceğini gördüm. İnsanların yüreğinde saklı olan o anlamı, denizin sessiz diliyle keşfettim.

İşte bu tür anılar, bana hem hayata hem de insana dair çok şey öğretti.

Belki de bu yüzden; deniz yalnızca bir manzara değil, benim için bir rehber oldu. Bana sabrı, şükrü, beklemeyi, anlamayı öğretti.

Şimdi hayatımız yarı deniz, yarı kara. Takip edenler bilir, bir süredir Gökçeada’dayız. Burada toprağa da temas ediyorum, onun dinginliğini ve köklülüğünü keşfediyorum. Ama denizin yeri başka…