Ekim'in son hafta sonunu denizde, üstelik iki ayrı yarışta geçirdik. Cumartesi Marmara Yelken Kulübü Kardeşlik Kupası'nda Boğaz'daydık, pazar sabahı ise TAYK 11. Ayak için Caddebostan-Adalar parkurundaydık. İki gün, iki parkur, iki farklı görev… IRC3 sınıfında yarışan teknemizle dolu dolu bir hafta sonu oldu.
Cumartesi sabahı Boğaz bizi akıntıları ve kıyıdan kıyıya değişen rüzgârıyla karşıladı. Programda tek bir coğrafi yarış vardı ama Boğaz'da tek yarış bile insanı epey uğraştırıyor. Ben o gün başüstündeydim; start’ta mesafeyi okumak, dönüşlerde ve yelken değişimlerinde ekibe zamanında haber vermek derken bir an bile boş kalmadım.
Başüstünün en kritik işlerinden biri de çapariz çözmek. Bir halat dolanıp bir iskota takıldığında saniyeler bile önemli; tekne yarışmaya devam ediyor, rakipler kimseyi beklemiyor. O anlarda soğukkanlı kalıp çaparizi hızlıca çözmek, bir manevrayı kurtarmakla kaybetmek arasındaki farkı yaratıyor.
Yarışı 3. sırada bitirdik. Ödülümüzü ise 26 Ekim'de Marmara Yelken Kulübü'nde yapılan törende aldık. Denizde rakip olduğumuz ekiplerle karada bir araya gelmek, yarışın hikayelerini birbirimize anlatmak çok güzeldi. Kupanın adına yakışır, sıcacık bir akşamdı.
Pazar sabahı ise yeniden denizdeydik. Moda Deniz Kulübü'nün düzenlediği TAYK 11. Ayak yarışları için Caddebostan–Adalar parkuruna çıktık; bu kez programda üç şamandıra yarışı vardı. Ben de başüstünden direkdibine geçtim. Aynı manevralara teknenin başka bir noktasından bakmak, ekiple bambaşka bir koordinasyon kurmak demek. Cenovayı basıp indirirken, dönüşlerde ve şamandıra geçişlerinde hem hızlı hem dikkatli olmak gerekiyordu.
Balon basışları ise ayrı bir heyecandı. Yarış öncesinde kontrollerimi ve hazırlıklarımı dikkatle yapsam da balonun düzgün çıktığını görmek insanı yine de rahatlatıyor. Balonumuzun bir kez bile 8 çıkmaması, hazırlığın karşılığını almak gibiydi ve bunun verdiği mutluluk bambaşkaydı.
Rüzgâr cumartesiye göre daha hafifti ama üç yarışı arka arkaya koşmak günü epey yorucu hale getirdi. Her yarış yeni bir start, yeni şamandıra dönüşleri ve konsantrasyonu en baştan yakalamak demekti. Neyse ki emeğimizin karşılığını günün son yarışında aldık: üçüncü yarışı birinci bitirdik! Akşamüstü limana döndüğümüzde yorgun ama mutlu ve gururlu bir ekiptik.
Bu hafta sonu bana yelkeni neden bu kadar sevdiğimi bir kez daha hatırlattı. Benim için hem çok keyifli hem de stresten uzaklaşıp rahatlayabildiğim, eğlenebildiğim bir yer burası. En sevdiğim şey ise ekip ruhunu bu kadar yoğun hissedebilmek: bir manevranın doğru yapılması herkesin kendi görevini zamanında ve uyum içinde yapmasına bağlı.
Bu haberde adı geçen marka/ürün ile herhangi bir ticari bağımız, sponsorluk veya reklam anlaşmamız bulunmamaktadır.
Her antrenmanda, her yarışta biraz daha çok keyif alıyor, yeni bir şey öğreniyorum. Bu tempoya ayak uydurabilmek için sağlıklı beslenmeye de ayrıca özen gösteriyorum; yarış günlerinde çantamdan Fellas High Pro+ protein barım hiç eksik olmuyor. Hem enerjimi tazeliyor hem de o kadar lezzetli ki teknedeki kısa molaların en keyifli anlarından biri oluyor. Şimdiden bir sonraki yarışı iple çekiyorum. Rüzgârımız bol olsun!
Konuk Yazar: Petek Kocatürk
Fotoğraflar: Petek Kocatürk Arşivi
Yayına Hazırlayan: Doruk Ajans / Yelkencinin Gazetesi Kuruluşudur.
