Uzun zamandır aynı kıyıda duran yolcular gibiydik. Deniz hep oradaydı; rüzgâr esiyor, ufuk çağırıyordu ama biz onu yalnızca uzaktan izliyorduk.
Zamanla yelkenli maceralarımız çoğaldı, doğanın kalbine doğru yaptığımız her yolculukta içimizdeki ses biraz daha belirginleşti. Ve en sonunda anladık ki o ses bizi sessizce denize çağırıyordu.
Aradığımız manzara aslında içimizdeydi. Doğayla yan yana değil, onunla bir bütün olduğumuz anlardı. İşte o an, hayatımızda bir kapı aralandı. Kapının ardında ne mi vardı? Rüzgârla anlaşma yaptığımız bir başlangıç.
İlk görüşte kalbimizin hızla atmasına neden olan Mehveş’i almaya karar verdik. Bazı tekneler seçilmezdi, insanın kalbine dokunurdu. Mehveş’te bizim kalbimize dokundu.
Bu yolculuğa üç ortak ile yola çıkmaya karar verdik. Üç ayrı karakter, üç ayrı hayat…
Ama kalplerimizi aynı yere bırakan bir tutku vardı, Deniz.
Birimiz rüzgârı dinlerdi, birimiz ufka bakardı, birimiz sessizliği severdi belki ama deniz söz konusu olduğunda hepimiz aynı dilde konuşuyor olurduk.
Kalbini ortaya koyan üç denizci, aynı hayalin etrafında bir araya geldi. Ve bu üç ortak denizin çağrısına birlikte “evet” dedi.
Mehveş’in güzel bir hikâyesi, yaşanmışlıkları vardı. Ben ona bakarken yalnızca olduğu haliyle değil, olabileceği haliyle de hayal etmiştim. Artık bizim için hikâyeler yazılmaya başlanacaktı. Mehveş’in ismini değiştirmeye karar verdik. Çünkü bazı başlangıçlar, yeni bir kimlik ister. İsmini değiştirerek yeni bir başlangıç yaptık daha doğrusu, kendi nefesimizle yeniden başlattık.
Adını Oksijen koyduk. Çünkü yelkenli; bizim sadece denizde açılmamızı sağlamayacaktı, nefes alacağımız bir alan olacaktı.
Karada daralan hayatın ortasında, bizi ferahlatan, içimizi açan, olduğumuz gibi kalabildiğimiz bir yer.
Oksijen; rüzgârla dolan yelkenlerden önce, içimize dolan bir rahatlıktı.
Artık her açılışta, her seyrimizde Oksijen bize şunu hatırlatacaktı;
Bazı yolculuklar insanı bir yere götürmez, insanı hayata geri getirir.
Ve böylece, bir tekne yeni bir isim aldı ama bu bir dönüşümdü tıpkı bizimki gibi…
Geçmişini inkâr etmeden, geleceğe alan açmak gibi…
Bu üç denizci, aileleriyle beraber denizin ortasında kendine yeniden nefes olacak bir alan açmış oldular.
Ve hikâyelerimiz yazılmaya başladı…
Konuk Yazar: Melis Demir
Fotoğraf: Melis Demir Arşivi
Yayına Hazırlayan: Doruk Ajans / Yelkencinin Gazetesi Kuruluşudur.
